Masumi Toyotome diye bir Japon yazmýþ bu yazýyý. “Dünyada sevilmek istemeyen kiþi yok gibidir diye baþlýyor. Ama sevgi nedir?, nerede bulunur?, biliyor muyuz?” diye soruyor. Sonra anlatmaya baþlýyor... Sevgi üç türlüdür.
 
Birincinin adý 'Eðer' türü sevgi. Belli beklentileri karþýlarsak bize verilecek sevgiye bu adý takmýþ yazar. Örnekler veriyor: eðer iyi olursan baban, annen seni sever. Eðer baþarýlý ve önemli kiþi olursan, seni severim.
Eðer eþ olarak benim beklentilerimi karþýlarsan seni severim.
Toyotome en çok rastlanan sevgi türü budur diyor. Karþýlýk bekleyen sevgi.
Yazara göre evliliklerin pek çoðu 'Eðer' türü sevgi üzerine kurulduðu için çabuk yýkýlýyor. Gençler birbirlerinin o anki gerçek hallerine deðil, hayallerindeki abartýlmýþ romantik görüntüsüne aþýk oluyor ve beklentilere giriyorlar.
Ýkinci tür: 'Çünkü' türü sevgi...
Toyotome bu tür sevgiyi þöyle tarif ediyor: Bu tür sevgide kiþi bir þey olduðu,
bir þeye sahip olduðu ya da bir þey yaptýðý için sevilir. Baþka birinin onu sevmesi, sahip olduðu bir niteliðe ya da koþula baðlýdýr. Örnek mi? Seni seviyorum. Çünkü çok güzelsin (Yakýþýklýsýn). Seni seviyorum. Çünkü o kadar popüler, o kadar zengin, o kadar ünlüsün ki. Seni seviyorum.
Çünkü bana o kadar güven veriyorsun. Seni seviyorum.
Biri dýþa gösterdikleri öteki yalnýzca kendilerinin bildiði. Ýnsanlar sandýklarý kiþi
olmadýðýmýzý anlar ve bizi terk ederlerse korkusu buradan doðar.
Ýkincisi de ya günün birinde deðiþirsem ve insanlar beni sevmez olurlarsa endiþesidir.
Japonya'da bir temizleyicide çalýþan dünya güzeli kýzýn yüzü patlayan kazanla
parçalanmýþ. Yüzü fena halde çirkinleþince, niþanlýsý niþana bozup onu terk etmiþ.
Daha acýsý ayni kentte oturan anne ve babasý, hastaneye ziyarete bile gelmemiþler,
artýk çirkin olan kýzlarýný. Sahip olduðu sevgi, sahip olduðu güzellik temeli üstüne kurulmuþ olduðundan bir günde ölmüþ. Güzellik kalmayýnca sevgi de
kalmamýþ. Kýz birkaç ay sonra kahrýndan ölmüþ...
Japon yazar toplumlardaki sevgilerin çoðu 'Çünkü' türündendir ve bu tür sevgi,
kalýcýlýðý konusunda insaný hep kuþkuya düþürür diyor.
Peki o zaman, gerçek sevgi, güvenilecek sevgi ne? Ve iþte sevgilerin en gerçeði:
Üçüncü tür sevgi: 'Raðmen' ...
Bir koþula baðlý olmadýðý için ve karþýlýðýnda bir þey beklenmediði için?
Eðer türü sevgiden farklý bu. Sevilen kiþinin çekici bir niteliðine dayanýp böyle bir þeyin varlýðýný esas olarak almadýðý için Çünkü türü sevgi de deðil.
Bu üçüncü tür sevgide, insan Bir þey olduðu için deðil, Bir þey olmasýna raðmen sevilir. Esmeralda, Quasimodo'yu dünyanýn en çirkin, en korkunç kamburu olmasýna Raðmen sever. Asil, yakýþýklý, zengin delikanlý da Esmeralda'ya çingene olmasýna raðmen tapar. Kiþi dünyanýn en çirkin, en zavallý, en sefil insaný olabilir. Bunlara raðmen sevilebilir.

Her þeye raðmen sevmek... sevilmek ya da...
Gerçekten de güzel ve özel... “Çünkü”ye ve “Eðer”e gerek kalmadan...

Öyle bir hayat yaþýyorum ki,
Cenneti de gördüm, cehennemi de

Öyle bir aþk yaþadým ki
Tutkuyu da gördüm , pes etmeyi de.

Bazýlarý seyrederken hayatý en önden,
Kendime bir sahne buldum oynadým.

Öyle bir rol vermiþler ki,
Okudum okudum anlamadým.

Kendi kendime konuþtum bazen evimde,
Hem kýzdým hem güldüm halime,

Sonra dedim ki " söz ver kendine "
Denizleri seviyorsan , dalgalarý da seveceksin,

Sevilmek istiyorsan, önce sevmeyi bileceksin,
Uçmayý seviyorsan , düþmeyi de bileceksin.

Korkarak yaþýyorsan, yalnýzca hayatý seyredersin.
Öyle bir hayat yaþadým ki , son yolculuklarý erken tanýdým

Öyle çok deðerliymiþ ki zaman,
Hep acele etmem bundan, anladým..

   Ünlü Ýtalyan sinema sanatçýsý Vittorio de Sica bir TV röportajýnda anlatýyor :
   Ýtalya' da Napoli' nin kenar mahallelerinden birinde, bir Cafe-Bar da, espressolarimizi içiyoruz.Ýçeri giren müþterilerden biri, barmene "due caffee, uno sospeso" (iki kahve, biri askýda) diyor, iki kahve parasý veriyor, bir kahve içip gidiyor, barmen de tezgahýn üzerinde asýlý duran çiviye bir küçük kaðýt asýyor.
   Biraz sonra iki kiþi içeri giriyor: "due caffee e un sospeso" (iki kahve ve bir askýda) diyorlar, üç kahve parasý verip, iki kahve içip gidiyorlar, barmen gene bir küçük kaðýt daha asýyor tezgahýn
üstündeki çiviye...
   Bunun gün boyu böyle sürdüðü anlaþýlýyor.
   Derken üstü baþý biraz eski, püskü, belli ki fakir biri bardan içeri girdi, barmene "un caffee sospeso" (askýdan bir kahve) dedi, ve barmenin hazýrladýðý kahveyi içip, para ödemeden çýkýp gitti. Barmen de tezgahýn üzerine asmýþ olduðu kaðýtlardan bir tanesini aþaðý indiriverdi...

Dünya nimetlerine ehemmiyet vermeyen yaþayýþý ve felsefesiyle ünlü filozof Diyojen, bir gün çok dar bir sokakta zenginliðinden baþka hiçbir þeyi olmayan kibirli bir adamla karþýlaþýr. Ýkisinden biri kenara çekilmedikçe geçmek mümkün deðildir.

Gururlu zengin, hor gördüðü filozofa: ‘Ben bir serserinin önünden kenara çekilmem’ der. Diyojen, kenara çekilerek gayet sakin þu karþýlýðý verir: ‘Ben çekilirim!’

Ben gidersem sazým sen kal dünyada
Gizli sýrlarýmý aþikar etme
Lal olsun dillerin söyleme yalan
Garip bülbül gibi ah u zar etme

Gizli dertlerimi sana anlattým
Çalýþtým sesimi sesine kattým
Bebe gibi kollarýmda yaylattým
Hayali hatýr et beni unutma

Bahçede dut iken bilmezdin sazý
Bülbül konar mýydý dalýna bazý
Hangi kuþtan aldýn sen bu avazý
Söyle doðrusunu gel inkar etme

Benim her derdime sen ortak oldun
Aðlasam aðladýn gülersem güldün
Sazým bu sesleri turnadan mý aldýn
Pençe vurup sarý teli sýzlatma

Ay geçer yýl geçer uzarsa ara
Giyin kara libas yaslan duvara
Yanýndan göðsünden açýlýr yara
Yar gelmezse yaralarýn elletme

Sen petek misali Veysel de arý
Ýnleþir beraber yapardýk balý
Ben bir insanoðlu sen bir dut dalý
Ben babamý sen ustaný unutma

Aþýk Veysel Þatýroðlu

Gazi, çiftliðinde dolaþýp hava alýrken oldukça yaþlý bir kadýna rastladý. Atatürk attan inerek bu ihtiyar kadýnýn yanýna sokuldu.
- Merhaba nine.
Kadýn Ata'nýn yüzüne bakarak hafif bir sesle;
- Merhaba dedi.
- Nereden gelip nereye gidiyorsun?
Kadýn þöyle bir duralayýp,
- Neden sordun ki, dedi. Buralarýn saabýsý mýsýn? Yoksa bekçisi mi?
Paþa gülümsedi.
- Ne sahibiyim ne de bekçisiyim nine. Bu topraklar Türk milletinin malýdýr.Buranýn bekçisi de Türk milletinin kendisidir.Þimdi nereden gelip nereye gittiðini söyleyecek misin? Kadýn baþýný salladý.
- Tabii söyleyeceðim, ben Sincan'ýn köylerindenim bey, otun güç bittiði, atýn geç yetiþdiði, kavruk köylerinden birindeyim. Bizim muhtar bana bilet aldý trene bindirdi, kodum Angara'ya geldim.
- Muhtar niçin Ankara'ya gönderdi seni?
- Gazi Paþamýzý görmem için. Baþýný pek aðrýttým da... Benim iki oðlum gavur harbinde þehit düþtü. Memleketi gavurdan kurtaran kiþiyi bir kez görmeden ölmeyeyim diye hep dua ettim durdum. Rüyalarýma girdi Gazi Paþa.Bende gün demeyip mýhtara anlatýnca, o da bana bilet alýverip saldý. Angaraya, giceleyin geldimdi. Yolu neyi de bilemediðimden iþte aðþamdan
belli böyle kendimi ordan oraya vurup duruyom bey.
- Senin Gazi Paþa'dan baþka bir isteðin var mý? Kadýný birden yüzü sertleþti.
- Tövbe de bey, tövbe de! Daha ne isteyebilirim ki... O bizim Vatanýmýzý gurtardý. Bizi düþmanýn elinden kurtardý. Þehitlerimizin mezarlarýný onlara çiðnetmedi daha ne isteyebilirim ondan?Onun sayesinde þimdi istediðimiz gibi yaþýyoruz. þunun bunun gavur dölünün köpeði olmaktan onun sayesinde kurtulmadý mý. Buralara bir defa yüzünü görmek, ona saðol paþam! Demek için düþtüm. Onu görmeden ölürsem gözlerim açýk gidecek. Sen efendi bir adama benziyon, bana bir yardým ediver de Gazi Paþayý bulacaðým yeri deyiver. Atatürk'ün gözleri dolu dolu olmuþtu, çok duygulandýðý her halinden belliydi.

Bana dönerek,
- Görüyorsun ya Gökçen, iþte bu bizim insanýmýzdýr... Benim köylüm,benim vefalý Türk anamdýr bu.Attan indim. Yaþlý kadýnýn elini tuttum anacýðým dedim, sen gökte aradýðýný yerde buldun, rüyalarýný süsleyen, seni buralara kadar koþturan Gazi Paþa yani Atatürk iþte karþýnda duruyor.Köylü kadýn bu sözleri duyunca þaþkýna döndü. Elindeki deðneði yere fýrlatýp, Atatürk'ün ellerine sarýldý. Görülecek bir manzaraydý bu.Ýkisi de aðlýyordu. Ýki Türk insaný biri kurtarýcý, biri kurtarýlan, ana oðul gibi sarmaþ dolaþ aðlýyorlardý. Yaþlý kadýn belki on defa öptü atanýn ellerini. Ata da onun ellerini öptü. Sonra heybesinden küçük bir paket çýkarttý. Daha doðrusu beze sarýlmýþ bir köy peyniri. Bunu Atatürk'e uzattý;

- Tek ineðimin sütünden kendi ellerimle yaptým Gazi Paþa, bunu sana hediye getirdim. Seversen gene yapýp getiririm. Paþa hemen orada bezi açýp peyniri yedi. Çok beðendiðini söyledi. Sonra birlikte köþke kadar gittik.

Ata oradakilere þu emri verdi;
-"Bu anamýzý alýn burada iki gün konuk edin. ( "Ananý da al git"diyenler var artýk zamanýmýzda )Sonra köyüne götürün. Giderken de kendisine üç inek verin benim armaðaným olsun."